Mijn verhaal

Als nieuwe 32-jarige mama sta je niet stil bij ziek worden. Je bent bezig met het verzorgen en genieten van je kleine meid, aan het proberen wat slaap in te halen en je tracht wat routine in je leven te brengen. Die harde, wat pijnlijke plek, in je borst, die negeer je gewoon. Je linkt ze aan de borstvoeding die je hebt gegeven. Wanneer de huisdokter je hetzelfde zegt, ga je ervan uit dat ze wel snel zal verdwijnen.

Het was pas toen mijn dochtertje bijna tien maanden werd dat ik werd doorgestuurd voor verder onderzoek. Het begon nu toch wel lang aan te slepen … Ik had op dat moment nog steeds geen idee dat mijn leven compleet ondersteboven zou worden gehaald.

Plots ging het allemaal snel. Plots werd ik gebombardeerd tot borstkankerpatiƫnte. Op dat moment verlies je elke controle over je leven. Je wordt geleefd. De artsen nemen de beslissingen en jij volgt gewoon. Jij doet wat moet gedaan worden, elk onderzoek doe je en elke afspraak kom je na.

Al snel volgden 2 operaties. Eerst een volledige amputatie en twee weken later een volledige okseluitruiming. Op dat moment beseften mijn vriend en ik nog steeds niet wat er aan het gebeuren was. We maakten onszelf wijs dat na de operaties alles voorbij zou zijn. Als we eerlijk waren geweest, wisten we wel dat er nabehandelingen zouden volgen maar we wilden het niet beseffen.

Ik was op dat moment maar met 1 ding bezig. Hoe kon ik alles zo goed mogelijk regelen voor mijn kleine meid. Zij mocht van mijn ziekte geen nadeel van ondervinden. Zij moest de liefde en verzorging krijgen die ze verdiende. Zo heb ik de week voor mijn eerste operatie doorgebracht met groentepapjes klaarmaken en invriezen. Zij moest en zou haar verse groentjes krijgen :-).

Toen kwam het gesprek met de oncoloog waarop ik te horen kreeg dat ik zowel een chemokuur (4 X EC en 12 X Taxol) zou krijgen en nadien nog een reeks bestralingen zou ondergaan. Ik kreeg ook te horen dat er een poortkatheter zou geplaatst worden. Dit was voor mij een verschrikkelijk moment want dat betekende dat ik nog eens 6 weken mijn lieve, kleine meid niet mocht optillen. Ik had al weken mijn meisje niet kunnen verzorgen zoals ik dit wilde en nu werd deze periode nog eens verlengd … Ik was zo kwaad, zo teleurgesteld maar ik had vooral het gevoel zoveel te moeten missen van mijn kleine schat.

Ik begon aan mijn chemo vol goede moed, niet wetende wat me te wachten stond. Gelukkig maar … Ik probeerde nog steeds sterk te zijn. Zo heb ik de dag na mijn meisje haar feestje voor haar eerste verjaardag mijn haren laten scheren.

IMG_2422

Allemaal deed ik dit alsof het erbij hoorde. Ik hield me sterk maar eigenlijk begon het besef stilaan te komen. Zou ik er nog zijn voor haar tweede verjaardag ?

De periode van de chemo was vreselijk zwaar. Week na week voelde ik mezelf achteruit gaan. Oneindig veel kwaaltjes maar vooral het intense gevoel van uitputting zijn met niets te vergelijken. Vlak voor ik aan de Taxolkuur begon kreeg ik ook te horen dat ik BRCA2 draagster ben. Hierdoor zou ik nog een extra Carboplatinumkuur krijgen maar ook kwamen er weer heel wat extra zorgen bij. Zou ik opnieuw kanker krijgen ? Wat met mijn meisje ? Wat met mijn kinderwens ? Kortom, nog meer onzekerheid over mijn toekomst.

FullSizeRender (3)

Na 9 Taxol-Carbokuren besloot de oncoloog ermee te stoppen. Ik was op, mijn klachten werden iedere week erger en de kans dat de pijn in mijn handen zich niet meer zou herstellen werd te groot. Met gemengde gevoelens ging ik richting huis. Blij dat het erop zat maar toch wel wat angstig. Zijn 9 van de 12 kuren wel voldoende …

IMG_3111

Na enkele weken rust, trok ik richting bestralingsafdeling. Nog 25 keer en alles was voorbij hield ik mezelf voor. Iedereen zei me dat bestralingen veel minder zwaar waren dan de chemo. Dat is ook zo. De bijwerkingen zijn veel minder. Toch ging ik iedere dag duizelig weer naar huis, was mijn borst helemaal verbrand naar het einde toe en heb ik tot op vandaag nog steeds erg veel last van deze bestraalde borststreek.

De dag van mijn laatste bestraling was ik superblij. Eindelijk ! De verpleegster waarschuwde me “pas op voor het zwarte gat”. Ik begreep niet wat ze bedoelde tot enkele weken later. Tot op dat moment stond je constant onder controle van de artsen en werden alle beslissingen voor jou genomen. Vanaf dat moment sta je er terug alleen voor. Iedereen verwacht dat je snel weer de oude bent want “je ziet er goed uit”, “je haren groeien terug” of “het is nu toch al even voorbij”. Iedereen verwacht dat je terug bent wie je was, dit terwijl je dat nog lang niet bent. Fysiek niet en emotioneel niet. Je moet terug beginnen je leven op te bouwen. Een leven waarbij je moet rekening houden met fysieke beperkingen die je hebt overgehouden aan de behandelingen.