Denk ik niet te vaak aan wat is geweest …

Ik stel me heel vaak die vraag. Ben ik niet meer teveel bezig met kanker en met wat er gebeurt is. Ik heb mijn restklachten maar de vrees om opnieuw ziek te worden is enorm groot. Kan ik er maar beter niet meer aan denken ? Kan ik niet beter vergeten wat er is geweest ? Kan ik niet beter mijn leven van vroeger opnemen en alles proberen te vergeten ? Zou het niet makkelijker zijn ?

Waarschijnlijk wel … alleen wil ik dit niet. Ik wil niet terug naar mijn leven van voor de kanker. Lichamelijk uiteraard meteen maar mentaal heeft het me veel geleerd.

De angst die ik nog steeds dagelijks voel om hervallen, maar ook de angst om nooit meer de oude te worden, zorgt ervoor dat ik bewuster ben dan ooit van hoe kort het leven kan zijn. Het helpt me om de absurditeit in te zien van sommige dingen waar we ons zorgen in kunnen maken.

Voor dit alles probeerde ik steeds voor iedereen goed te doen. Het was voor mij een verschrikkelijk idee moest er iemand kwaad zijn op mij. Ik heb mezelf dingen ontzegd om anderen te plezieren. Wel dit is voorbij … wat echt telt is mijn gezin, mijn familie en de mensen waar ik echt om geef. Wat anderen van me denken, dat probeer ik van me af te zetten. Is dat makkelijk ? Absoluut niet ! Ik maak heel vaak de bedenking “geloven de mensen wel dat ik me nog zo slecht voel” of “denken ze niet dat ik aan het profiteren ben”. Maar mijn omgeving en ik weten hoe het zit, ik kan mezelf nog in de spiegel bekijken en dat is wat telt.

Mijn ziekte heeft ervoor gezorgd dat mijn dichte cirkel enorm klein is geworden. Zolang je alles kan, hebben de mensen je graag maar dan ben je opeens ziek. Oei … wat nu ? Hoe moeten ze nu met je omgaan ? Uiteraard is dat niet makkelijk want niemand wordt graag geconfronteerd met ziekte of slecht nieuws. Sommigen zoeken hier hun weg in en anderen haken af. Ze haken definitief af of toch tot het weer beter gaat … tot je in hun ogen weer alles terug kan.

Is dit erg ? Ja maar ook weer niet. Ik heb naar mijn gevoel mensen op een manier leren kennen dat ik nooit had verwacht. Mensen waarvan ik dacht dat ze goede vrienden waren zijn nu voor mij kennissen geworden. Jammer, maar ik ben ook blij dat ik dit nu heb mogen ervaren. Dit zijn de mensen die je energie ontnemen in de plaats van je energie te geven.

Gelukkig zijn er ook anderen die de omgekeerde beweging hebben gemaakt. Mensen die me hebben gesteund tijdens mijn meest donkere momenten. Zij zijn het waard, om nu het beter gaat, mijn aandacht aan te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s