Kleine stapjes vooruit !

Het gaat elke dag een beetje beter. Elke dag merk ik aan mezelf dat ik wat vlotter beweeg en dat ik een bepaalde beweging opeens terug kan doen zonder dat dit pijn doet. De eerste weken waren veel zwaarder dan ik had verwacht, veel zwaarder … Ik moest mezelf bij alles laten helpen. Ik kon niet zonder hulp uit bed, niet uit de zetel, kon geen glas uit de kast nemen want die stonden te hoog … noem maar op.

Het feit dat ik nu elke dag beterschap voel is dus een gigantische opluchting. Alleen ook een vergiftigd geschenk … Want ja, ik kan terug uit de zetel, ik kan mezelf makkelijk aankleden en ik kan ook terug een glas uit de kast nemen. Ik KAN ook opnieuw de afwasmachine leegmaken, ik KAN ook terug de was ophangen, ik KAN ook terug de tafel klaarzetten, … alleen ik MAG het helemaal nog niet. De eerste zes weken mag ik helemaal niet tillen of reiken boven schouderhoogte.

Opnieuw is elke dag een uitdaging. Mijn vriend is terug halftijds aan het werk en het is zo verleidelijk om de kleine huishoudelijke taakjes terug op me te nemen.

Uiteraard heb ik mezelf niet in de hand kunnen houden en heb ik toegegeven vorige week. Ik maakte mezelf wijs dat ik het rustig aan deed maar dat een beetje meer beweging me deugd zou doen. Hier en daar wat opruimen kon toch geen kwaad ? Een beetje dit en een beetje dat, dat moest toch kunnen ?

Ja hoor ! Tot het moment dat ik vreselijke pijn in mijn borst voelde. Elke lach, beweging en ademhaling deed plots pijn. Plotseling was het paniek want we zijn dan wel al 3 weken verder, mislopen kan het nog steeds … Iedere vrije moment controleerde ik of er geen verkleuring was. Stel je voor dat ik de borst toch nog zou verliezen of dat er een complicatie zou optreden ? Dan zou de revalidatie nog veel langer duren en dat wil ik uiteraard kost wat kost vermijden.

Ondertussen gaat het weer beter. Ik heb het enkele dagen wat rustiger aangedaan en de pijn is niet weg maar wel heel wat beter geworden. Opnieuw is de verleiding groot om toch die kleine klusjes te gaan doen maar ik probeer mezelf in te tomen. Dit is niet altijd even makkelijk. Zeker niet als je kleine meid plots ziek is en jij machteloos aan de zijlijn moet toekijken hoe anderen haar verzorgen. Het laatste waar je op dat moment aan denkt is aan jezelf …

Ik weet dat ik op dit moment aan mezelf moet denken zodat ik er sneller ook terug kan zijn voor mijn omgeving. Maar wederom is het zo moeilijk om het rationele los te koppelen van het emotionele.

 

2 reacties op ‘Kleine stapjes vooruit !

  1. Wederom zal het heel moeilijk zijn nu vooral dat de kleine ziek is maar probeer nog een weekje of drie rustig aan te doen , en misschien is er een oplossing als jij op een makkelijke stoel zit dat iemand haar dan lekker bij je laat zitten en bovendien elke week mag je iets meer doen maar ga nog niet veel rekken en strekken en vooral niet tillen. Succes

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s