Ziekenhuisopname – deel 2

De eerste dag na de operatie was er eentje waarbij ik vooral geslapen heb. Ik ben wakker geworden op de PAZA afdeling en had daar mijn eigen kamertje. Na een bezoekje van de dokters kreeg ik te horen dat ik in de loop van de voormiddag naar mijn kamer zou mogen. Alles ging goed. Mijn bloeddruk en zuurstof bleven laag maar verder was alles zoals het hoorde. De borst zag er “goed” uit en bij elke doppler was er een mooie hartslag te horen.

de1aa7fe-a4a0-4e02-ab9b-42adbffe9ac2 (2)

De dag ging voorbij in een waas. Mijn vriend en ouders kwamen langs maar ik kon me gewoon niet wakker houden. Slapen was het enige wat ik wilde. Naar het einde van de dag toe kwam ook de misselijkheid en de pijn heviger opzetten. Zolang stilliggen zonder echt te kunnen bewegen begon ook vervelend te worden. Alles begon stram en stijf te worden … nek, rug, schouder, alles begon extra pijn te doen.

Vrijdag was het een spannende dag ! De verbanden mochten eraf. Ik zou dus voor het eerst mijn nieuwe borsten kunnen zien. De assistenten stonden er niet echt bij stil maar voor mij was dit toch wel een moment wat me kriebels in de buik deed krijgen. Wat vreemd ! Alles nog gezwollen en vol blauwe plekken. Hmmm … normaal uiteraard maar daar had ik niet op gerekend. Gelukkig waren de verpleegsters super en verzekerden ze me al snel dat het tot twee maanden kon duren eer er een “mooi” resultaat zou zijn. Wat later kwam de plastisch chirurg zelf langs en ook hij zei me hetzelfde !

Vrijdag mocht ik ook uit bed voor het eerst. Ik had geen idee hoe ik dit ging moeten aanpakken. Bovendien was ik erg duizelig. Mijn rode bloedcellen waren laag door het bloedverlies tijdens de operatie dus het zou spannend worden. Gelukkig ging het goed en kon ik even in de stoel zitten.

Omdat ik enkele dagen in mijn zou blijven had ik een blaassonde gekregen. Deze was stoorde me enorm. Blijkbaar reageerde mijn blaas slecht waardoor ik steeds het gevoel had dringend naar het toilet te moeten. Niets ergs natuurlijk maar knap vervelend ! Het was dan ook een extra motivatie dat ik te horen kreeg dat de blaassonde eruit zou mogen, als ik zelf naar het toilet zou kunnen. Ze moest en zou eruit die dag en ja hoor, gelukt !

Vrienden, familie en kennissen hebben gedurende deze dagen enorm meegeleefd. Zowel mijn vriend als ik hebben de dagen ervoor en de dagen erna erg veel berichtjes gekregen. Ook al stond mijn hoofd absoluut niet naar het beantwoorden hiervan, vond ik het wel heel fijn.

Stilaan begon het me ook wel duidelijk te worden dat ik de operatie onderschat had. De chirurg had me gewaarschuwd maar in mijn hoofd had ik steeds vergeleken met de amputatie en okseluitruiming van anderhalf jaar geleden. Toen was ik vrij snel mobiel en was de pijn erg goed onder controle te houden. Dit was zo anders … elke beweging was pijnlijk, elke vorm van pijnstilling zo welkom. Ik begon stilaan te beseffen dat het een lange weg zou worden. Ook al had ik alles geregeld voor hannelore de komende zes weken, toch had ik hoop dat alles veel vlotter zou gaan. Het werd al snel duidelijk hoe verkeerd ik was …

Een reactie op “Ziekenhuisopname – deel 2

  1. Komt allemaal goed dit heb je weer gehad en nog even en je kunt weer achter Hannelore aan rennen en samen leuke dingen doen , nu rustig aan en een voorspoedig herstel gewenst

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s