De ziekenhuisopname – deel 1

Vandaag exact een week geleden was ik nog volop bezig met mijn valiesje in te pakken. Zo moeilijk om te beslissen wat je allemaal mee moet nemen. Uiteindelijk bleken die leesboek, die flanellen pyjama en die pulls toch niet nodig.

Woensdagmorgen om kwart over 6 was het zover en werd ik gewekt door de nachtverpleging. Het was tijd om me klaar te maken. Nog even wat opfrissen, een mooi operatiekleedje aan en dan wachten geblazen.  Uiteindelijk ben je op 10 minuten klaar en zit je de resterende 50 minuten gewoon te wachten. Ik belde nog maar even met het thuisfront om de tijd te doden en was vooral dankbaar dat er nog iets voorzien was om me te kalmeren. Ik denk dat ik zonder slaaptabletje was gaan lopen :-).

En plots is het echt, plots rij je de operatiekamer binnen en hoop je alleen maar dat iedereen goed geslapen heeft. Het was al een hele geruststelling dat ik aan de deur een groot papier zag hangen dat ik een joodallergie had. Op zich is het enkel voor contrastvloeistof maar kom, ze kunnen beter te voorzichtig zijn dacht ik bij mezelf. Iedereen was heel ontspannen en dat gaf me vertrouwen. De ontspannen gemoedstoestand van de anesthesist en chirurgen stond in groot contrast met hoe ik me voelde. Ook de plastisch chirurg  Dr. Vranckx kwam vrolijk binnengehuppeld en zei dat hij in grote vorm was (ok, ik besef dat hij niet gaat vertellen moest hij de hele nacht op zwier zijn geweest maar uiteindelijk is dat het enige wat je wil horen).

Ik viel in slaap om 8u en het eerste wat ik me herinner is van ongeveer 1u ’s nachts. Ik hoorde allerlei mensen rondom me die zeiden dat er foto’s gingen genomen worden van mijn longen. Nog steeds helemaal van de kaart werd ik wat ongerust. Wat had het lang geduurd ? Waarom gingen ze foto’s nemen ? Waarom hoorde ik de hele tijd alarmpjes gaan ? Jammer genoeg, kreeg ik nog helemaal niets gezegd …

Pas tegen de morgen kwamen mijn eerste woorden eruit en kreeg ik te horen wat er aan de hand was. De operatie had 15u geduurd, erg lang dus. Door mijn contrastallergie hadden ze op voorhand niet de nodige scans kunnen nemen en wist de plastisch chirurg niet waar mijn bloedvaten lagen in de buik. Ze haden een MRI genomen maar die bleek niet bruikbaar. Blijkbaar heb ik erg kleine bloedvaten … ze hebben dus lang moeten zoeken eer ze de juiste vonden en eens te gevonden waren bleek het ook moeilijk om te ze hechten. Gelukkig maar dat de chirurg in grote vorm was geweest ;-).

Die foto’s, dat was routine … en die alarmpjes, dat was omdat mijn bloeddruk en zuurstof nog wat laag was. Dat kwam door de lange narcose en door het bloedverlies tijdens de operatie. Op zich niets uitzonderlijk. Alles was hoe het nu moest zijn.

Ondertussen besefte ik dat mijn vriend de vorige avond niet was kunnen langskomen. In principe mocht hij een kwartiertje bij me rond 20u maar dat was uiteraard niet gelukt. Het was erg zenuwslopend geweest voor hem en de rest van de familie. Vanaf 5u had hij mogen bellen en ieder uur had hij te horen gekregen “bel binnen een uurtje eens terug” … Uiteindelijk wisten ze pas om half 12 dat alles voorbij was.

 

2 reacties op ‘De ziekenhuisopname – deel 1

  1. Jeetje meissie heftig hoor eigenlijk zelfde als ik had al had ik dan geen allergie bij mij duurde de operatie 12 uur en werd pas s,nachts om half drie weer iets wakker. Nu rustig aan een goed herstellen

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s